Rozdział 14

-Zayn? –Powiedziałam cicho.Stałam przed drzwiami jego pokoju.
-Nie wchodź teraz,idź sobie.-Miał dziwny,zachrypnięty głos.
-Muszę,wchodzę.
-Nie.
-Zayn?Dobrze się czujesz?Kochanie?-Podbiegłam do niego.Płakał.-Wszystko dobrze.Co się stało?
-No…No ,bo Ty jesteś z Harry’m , a myślałam, że mnie dalej kochasz.
-Kocham Cię,zawsze Cię kochałam i zawsze będę Cię kochać.Już przecież mówiłam i to wcale nie tak dawno.
-Wiem,myślałem ,że dam sobie radę, byłem nawet szczęśliwy ,że mi wybaczyłeś, a teraz jak go objęłaś…Wszystko legło w gruzach. Naprawdę bardzo Cię przepraszam..Tak bardzo Cię kocham.Nie mogę patrzeć na Ciebie i Harrey’ego.-Pocałowałam go.
-Już.Przestań.Jest dobrze.My jesteśmy przyjaciółmi, a z Harry’m czuję się bezpiecznie, wiem ,że mnie nie zrani.
-Wiem, że zawaliłem i to dwa razy.Ale proszę,błagam nie wypominaj mi tego,czuję się jeszcze gorzej.
-Przepraszam.-Złapałam go za rękę.- Będzie dobrze.
-Nie Bella,nie będzie.Ja nie potrafię tak żyć,nie wytrzymam.
-O czym Ty mówisz?!
-Nie.-Spuścił oczy.-Wychodzę,albo wrócę, albo nie.
-Zayn,nie,czy Tobie nie wystarcza to, że Cię kocham?-Łzy napłynęły mi do oczu.
-Nie, nie wystarcza.Ty nie kochasz mnie w ten sposób , w który bym chciał, zebyś mnie kochała.Koniec.
-Słońce, zrobię wszystko…
-Zerwij z Harry’m.
-…oprócz tego.-Dokończyłam.-Nie zrobię tego, nie zranię Harry’ego.
-Trudno.-Uśmiechnął się , ale to był wymuszony uśmiech, na maxa sztuczny.-Wychodzę.-Wstał i wybiegł z pokoju, i nic już nie czułam, i nic nie byłam w stanie zrobić.Minęło z pięć minut, zanim ochłonęłam.Wybiegłam z pokoju.Usłyszałam śmiechy,pewnie ktoś opowiedział jakis kawał, który pewnie był drętwy , ale i tak się wszyscy śmiali.
-Harry!Harry!Gdzie Zayn?
-Wybiegł stąd . A co?
-On… On się chyba chce zabić…-Uśmiech zgasł z jego twarzy, tak samo jak z twarz pozostałych osób w salonie.
-Co?!
-Boże…-powiedzieli chórem Niall,Louis i Liam.
-Bello…-Sophie położyła mi rękę na ramieniu.Strzepnęłam ją.
-No kurwa, na co czekacie?!Ruszcie te jebane dupy! Idziemy go szukać.
Wyszliśmy .Nikt nie wiedział gdzie go szukać,ale ja go znałam najlepiej.
-Jest tu gdzieś jakaś woda?On się boi wody i nie umie pływać.-Powiedziałam.
-Też na to wpadłem.Nie ma tu żadnej rzeki, jeziora ani stawu.-Powiedził Louis.
-Zayn!!!-Wydarłam się tak głośno, że aż mnie gardło zabolało.- Chodźmy poszukać na jezdni, tam się roi od samochodów.
Pobiegliśmy na najbliższe skrzyżowanie.Dostrzegłam włosy Zayn’a.
-Tam jest .-Powiedziałam cicho do Harry’ego i złapałam go za rękę,sama nie wiem po co ,bo zaraz z powrotem ją puściłam.
-Zayn,Zayn,kochanie…- Powiedziałam najgłośniej jak mogłam, bo zaschło mi w ustach.Odwrócił głowę,ale było już za późno.Nie było go.Wszędzie pełno krwi.Krwi Zayna.To przeze mnie.On nie żyje.Już nigdy nie usłyszę jego cudownego głosu.Już nigdy nie usłuszę jego boskiego śpiewu.Nigdy go nie zobaczę.Nigdy nie dotknę.Już nigdy nie spojrzę w jego piękne ,brązowe, prawie czarne oczy.Jego włosy, jego prosty nos, różane usta,idealne kontury twarzy.Już nigdy nic do mnie nie powie, już nigdy się nie zaśmieje.Nigdy.Co ja zrobiłam?Po co żyć bez Zayna?Jaki to ma sens?Zrobię to co on.Wyrwałam się Harry’emu.Pobiegłam w to samo miejsce co on,co mój kochany zayn.Jedyne pocieszenie:
-Już niedługo Zayn,Kocham Cię i przepraszam.-Płakałam,pocałowałam go w czoło, było całe zakrwawione,miałam jego krew na rękach, ja współwinowajczyni.Nadjeżdżała ciężarówka.Teraz albo nigdy.
-NIE!-To był Harry.
-Muszę .-Powiedziałam i uśmiechnęłam się blado do niego.Wbigłam na jezdnię.Usłyszałam przeraźliwy szloch i krzyk w jednym.Mój Harry.Mój Harry.Mój Harry, który od dziś już nie jest mój.Poczułam przeraźliwy boł, a potem nie było już nic.Nie było kompletnie nic.Nie było Zayna.Chciałam krzyknąć, ale żaden dźwięk nie wydobył się z moich ust.Zaczęłam płakać,ale nie poleciała żadna łza.To był koniec .To był mój koniec.