Rozdział 8

-Cześć Louis, jest Zayn?
-Właśnie wyszedł.
-Mogę zadzwonić?
-Jasne.
Poszłam do salonu, po drodze pomachałam Liamowi, uśmiechnął się do mnie.
-Halo? Zayn, gdzie jesteś?
-U Ciebie w domu z Niall’em, który zaraz zje Ci całą lodówkę.
-Wiem , pozwolłam mu. Ja jestem u Ciebie, przyjdziesz?
-Zaraz będę.
-Okey, czekam.
-Nara.-Rozłączył się .
 „Nara”?! Od kiedy on tak się do mnie odzywa?
 - Chłopaki, macie może jakieś piwo i szlugi?
-Zayn powinien mieć u siebie w pokoju, a piwo jest w lodówce.
-Dzięki.
Wzięłam dwa piwa  z lodówki i poszłam do Zayn’a do pokoju. Odpaliłam sobie papierosa i zaczęłam pić. Właśnie kończyłam pic drugie piwo i palić trzeciego papierosa,kiedy wszedł Zayn.
-Odłóż to w tej chwili.
-Nie.
-Masz to odłożyć i już.
-Niech Ci będzie.-Zgasiłam papierosa i odstawiłam piwo.
-Czemu to dalej robisz?
-Palę, piję i ćpam?
-Tak.
-Już mówiłam, że to nie takie proste…
-Jasne, bo dla Ciebie wszystkojest trudne.
-Co Ci się stało?
-Mi nic, ale Tobie chyba tak…Nie kochasz mnie, wolisz Harry’ego nie?
-Zayn , co  Ty mówisz?
-Perrie do mnie dzwoniła.
-Zayn , kochanie uwierz mi, nie wiem dlaczego się rozpłakałam, on jest tylko moim przyjacielem.
-Jasne.
-Ey…-Nie mogłam wytrzymać. – KOCHAM CIĘ, KURWA, ROZUMIESZ?!
-No jakoś nie za bardzo.- Pocałowałam go, miał takie gładkie usta, umm i tak cudownie całował…Trwało to chyba z pięć minut, aż w końcu się od siebie oderwaliśmy.
-Kocham Cię.-Szepnęłam.
-Przepraszam Cię Bello. Nie potrafię wytłumaczyć , czemu się tak zachowałem, przecież nic strasznego się nie stało. Przez te siedem lat nie było dnia, bym o tobie nie myślał.Nie potrafiłbym bez Ciebie żyć, teraz gdy już Cię mam.Tak długo na Ciebie czekałem. Jesteś najcudowniejszą dziewczyną jaką w życiu spotkałem.-Uśmiechnął się słodko.-Nie chcę Cię stracić.Kocham Cię.
-Jesteś taki słodki.-Wziął mnie na ręce i przeniósł na łóżko.-Padam z nóg, idziemy spać?
-A co z Niall’em?
-E tam Niall, ważne ,że mam Ciebie.
-Och Bella, Bella.
-No właśnie, zaśpiewasz mi coś na dobranoc?
-A może „More than this”?
-Nie znam, ale może być, czekaj tylko się rozbiorę.
Ściągnęłam wszystko oprócz stanika i majtek.Zayn był w bokserkach.Położyłam się pod kołdrę razem z nim i przytuliłam się do niego.
-No dalej możesz śpiewać.
-Dobra: „ I’m broken.Do you heer me?...”
Stopniowo zasypiałąm, była to naprawdę piękna piosenka, choć nie przepadam za takimi rytmami.Zayn głaskał moje włosy.Zasnęłam. O nie. Znów Harry z tą przeokropną Perrie.
-„Masz Zayn’a.”- Powiedział Harry.
-„Ale Ty jesteś moim przyjacielem.”
-„Jeśli chcesz to bądź ze mna, ze mną, ze mną…”-Zabrzmiało jak echo.
Nieeee. Obudziłam się. Zayn nadal mnie przytulał i trzymał rękę na moich włosach.Boże jak on słodko wygląda kiedy spi, pomyślałam.Zaczełam się zastanawiać.Nie , nie mogę, to nie możliwe.Mam Zayn’a.
-Kocham Cię.-Szepnęłam i pocałowałam go w policzek.Głosik w mojej głowie powiedziła : a może jednak nie?