Rozdział 16

Od wypadku minął miesiąc. Wszystko jest po staremu nie licząc tego ,że Zayn się jeszcze nie wybudził.Tak jak mu obiecałam,przychodziłam do niego codziennie i prosiłam,by się wybudził.
Dziś jest 16 sierpień 2013 roku.Wypadek miał miejsce równo rok temu, a Zayn nadal się.Patrząc na to wszystko  z perspektywy czasu,myślę,że Bóg dał mi zadanie.Zadanie czuwania nad Zayn’em.Codziennie po parę godzin przesiadywałam w szpitalu.Inni stracili nadzieję, ja nie.Zawsze będę wierzyć,że mój najlepszy przyjaciel „ożyje”.Sophie i Niall dalej są razem.Ja z Harry’m także jesteśmy razem.Mam pewnien pomysł.
-Harry?Możemy pojechać do szpitala?
-Jasne, chodź.-Odpowiedział, ale się zbytnio nie cieszył.Wiedział ,że go kocham ,ale też, że bardzo kocham  Zayn’a.To go trochę wkurzało,ale strał się za bardzo tego nie okazywać.
-Albo wiesz, co?Sama pojadę.Wrócę za godzinkę lub dwie.
-Dobrze.-Pocałował mnie w czoło.
Jechałam 30 minut.Jak najszybciej poszłam do pokoju nr 69.
-Zayn?Zayn!Słuchaj, proszę , minął już rok.Cały rok.Dłaczego Ty dalej śpisz?Jeśli mnie kochasz,błagam obudź,obudź się dla mnie.Proszę dla swojej best friend forever.Kocham Cie, nie zależnie od tego co było, jest i będzie.Zawsze, ale proszę obudź się.- Pocałowałam go w usta.-Proszę…-I odeszłam.Wsiadając do samochodu włączyłam radio.Leciało właśnie „More than this”.
-O.-Wyrwało mi się.To ta piosenka , którą spiewał mi Zayn.Zaczęłam płakać.Musiałam stanąć na poboczu.
-Boże,kochany Boże,wiem że nigdy się nie modliłam,ale proszę,jedyna,jedyna prośba.Spraw,by Zayn się obudził.Proszę.Już nie mam siły.Czuję okropną pustkę,czarną dziurę,wyżerającą mnie od środka.Czuję straszliwy ból.Czuję strach,strach przed jutrem.Jedna jedyna prośba.-Minęło troche czasu zanim ochłonęłam.
-Już jestem.-Powiedziałam,przekraczając próg.
-I co?
-Dalej śpi.-Uśmiechnęłam się.-Wiesz dawno nie byliśmy u mnie.Idziemy?
-Jasne!
Poszlismy trzymając się za ręce.Kiedy dotarliśmy pod drzwi,powiedziłam
-Wiesz,tylko się umyję i porozmawiamy dobrze?
-Ok.Jak cos to jestem w drugiej łazience.
Poszłam na górę.Tak to dobry pomysł.Chcę tego.Będzie miał na imię Zayn.Umyłam się szybko i poszłam do mojego starego pokoju.
-Ok.-Powiedziałam do siebie.-Zrobię to.-Zeszłam z powrotem na dół.
-Harry?
-Tak?
-Bo…Tak pomyślałam…Mamy już po 19 lat,ja w każdej chwili mogę podjąć pracę…Ty grasz w zespole.Bo…Czy nie chciałbyś mieć dziecka?
-Dziecko?-Oczy mu się powiększyły.-Chcę mieć 6, od zawsze.
-Najpierw zacznijmy od jednego,dobrze?
-Pewnie.-Zaczełam go namiętnie całować.Rozbierałam się,on miał tylko bokserki.Po jakims czasie byliśmy nadzy.Przytuliliśmy się do siebie.On położył się na mnie…
Obudziłam się nad ranem.Było wspaniale.Harry jeszcze spał.Nigdy.Nigdy nie czułam się tak bezpieczna z nikim.A z Harry’m jestem.Naprawdę go kocham.Wstałam i poszłam do łazienki,ubrałam się i zaczęłam sprzątać.Tony kurzu,jakby tu nikt od wieków nie mieszkał,al. Nie było mnie zaledwie pół roku.A właśnie…Ile czeka się na wynik testu?Tydzień, dwa?No to poczekam.Usmiechnęłam się do siebie.Zayn Noam Styles.Cudownie.Spojrzałam na zegarek.Już dwunasta.Trzeba obudzić Harry’ego.Podeszłam do łóżka.
-Harry?Harry?Wstawaj.
-Co..?Już,już.-Był jakby zagubiony.Tak słodko wyglądał ,że ,aż się roześmiałam.
-No co?-Zapytał poirytowany.
-Nic,nic.Wstawaj.
Kiedy już się ubrał pojechalismy do szpitala.Nic nowego.A jednak moje prośby na nic się zdały.Nie obudził się.Jak zawsze pocałowałam go na pożegnanie w policzek.Idąc w stronę samochodu Harry zapytał.
-A może wyjedziemy tak na dwa tygodnie nad morze ,co?
-A Zayn?
-Spokojnie,jak przyjedzimy to pierwsze co zrobimy to pojedziemy do szpitala.
-To poczekaj muszę mu powidzieć.-Wróciłam się.
-Zayn?Ja wyjeżdżam.Oczywiście nie na zawsze,tylko z Harry’m na tydzień,lub dwa.Jak przyjadę to wszystko Ci opowiem.