Rozdział 16

Od wypadku minął miesiąc. Wszystko jest po staremu nie licząc tego ,że Zayn się jeszcze nie wybudził.Tak jak mu obiecałam,przychodziłam do niego codziennie i prosiłam,by się wybudził.
Dziś jest 16 sierpień 2013 roku.Wypadek miał miejsce równo rok temu, a Zayn nadal się.Patrząc na to wszystko  z perspektywy czasu,myślę,że Bóg dał mi zadanie.Zadanie czuwania nad Zayn’em.Codziennie po parę godzin przesiadywałam w szpitalu.Inni stracili nadzieję, ja nie.Zawsze będę wierzyć,że mój najlepszy przyjaciel „ożyje”.Sophie i Niall dalej są razem.Ja z Harry’m także jesteśmy razem.Mam pewnien pomysł.
-Harry?Możemy pojechać do szpitala?
-Jasne, chodź.-Odpowiedział, ale się zbytnio nie cieszył.Wiedział ,że go kocham ,ale też, że bardzo kocham  Zayn’a.To go trochę wkurzało,ale strał się za bardzo tego nie okazywać.
-Albo wiesz, co?Sama pojadę.Wrócę za godzinkę lub dwie.
-Dobrze.-Pocałował mnie w czoło.
Jechałam 30 minut.Jak najszybciej poszłam do pokoju nr 69.
-Zayn?Zayn!Słuchaj, proszę , minął już rok.Cały rok.Dłaczego Ty dalej śpisz?Jeśli mnie kochasz,błagam obudź,obudź się dla mnie.Proszę dla swojej best friend forever.Kocham Cie, nie zależnie od tego co było, jest i będzie.Zawsze, ale proszę obudź się.- Pocałowałam go w usta.-Proszę…-I odeszłam.Wsiadając do samochodu włączyłam radio.Leciało właśnie „More than this”.
-O.-Wyrwało mi się.To ta piosenka , którą spiewał mi Zayn.Zaczęłam płakać.Musiałam stanąć na poboczu.
-Boże,kochany Boże,wiem że nigdy się nie modliłam,ale proszę,jedyna,jedyna prośba.Spraw,by Zayn się obudził.Proszę.Już nie mam siły.Czuję okropną pustkę,czarną dziurę,wyżerającą mnie od środka.Czuję straszliwy ból.Czuję strach,strach przed jutrem.Jedna jedyna prośba.-Minęło troche czasu zanim ochłonęłam.
-Już jestem.-Powiedziałam,przekraczając próg.
-I co?
-Dalej śpi.-Uśmiechnęłam się.-Wiesz dawno nie byliśmy u mnie.Idziemy?
-Jasne!
Poszlismy trzymając się za ręce.Kiedy dotarliśmy pod drzwi,powiedziłam
-Wiesz,tylko się umyję i porozmawiamy dobrze?
-Ok.Jak cos to jestem w drugiej łazience.
Poszłam na górę.Tak to dobry pomysł.Chcę tego.Będzie miał na imię Zayn.Umyłam się szybko i poszłam do mojego starego pokoju.
-Ok.-Powiedziałam do siebie.-Zrobię to.-Zeszłam z powrotem na dół.
-Harry?
-Tak?
-Bo…Tak pomyślałam…Mamy już po 19 lat,ja w każdej chwili mogę podjąć pracę…Ty grasz w zespole.Bo…Czy nie chciałbyś mieć dziecka?
-Dziecko?-Oczy mu się powiększyły.-Chcę mieć 6, od zawsze.
-Najpierw zacznijmy od jednego,dobrze?
-Pewnie.-Zaczełam go namiętnie całować.Rozbierałam się,on miał tylko bokserki.Po jakims czasie byliśmy nadzy.Przytuliliśmy się do siebie.On położył się na mnie…
Obudziłam się nad ranem.Było wspaniale.Harry jeszcze spał.Nigdy.Nigdy nie czułam się tak bezpieczna z nikim.A z Harry’m jestem.Naprawdę go kocham.Wstałam i poszłam do łazienki,ubrałam się i zaczęłam sprzątać.Tony kurzu,jakby tu nikt od wieków nie mieszkał,al. Nie było mnie zaledwie pół roku.A właśnie…Ile czeka się na wynik testu?Tydzień, dwa?No to poczekam.Usmiechnęłam się do siebie.Zayn Noam Styles.Cudownie.Spojrzałam na zegarek.Już dwunasta.Trzeba obudzić Harry’ego.Podeszłam do łóżka.
-Harry?Harry?Wstawaj.
-Co..?Już,już.-Był jakby zagubiony.Tak słodko wyglądał ,że ,aż się roześmiałam.
-No co?-Zapytał poirytowany.
-Nic,nic.Wstawaj.
Kiedy już się ubrał pojechalismy do szpitala.Nic nowego.A jednak moje prośby na nic się zdały.Nie obudził się.Jak zawsze pocałowałam go na pożegnanie w policzek.Idąc w stronę samochodu Harry zapytał.
-A może wyjedziemy tak na dwa tygodnie nad morze ,co?
-A Zayn?
-Spokojnie,jak przyjedzimy to pierwsze co zrobimy to pojedziemy do szpitala.
-To poczekaj muszę mu powidzieć.-Wróciłam się.
-Zayn?Ja wyjeżdżam.Oczywiście nie na zawsze,tylko z Harry’m na tydzień,lub dwa.Jak przyjadę to wszystko Ci opowiem.

Rozdział 15

Hmm…To dziwne. Co tak śmierdzi?Nie cierpię tego zapachu,a te sznurki?Szpital.Och jak ja go nie cierpię.Ale zaraz , zaraz…Co ja tu robię?Powinnam nie żyć.Nie…O.Słyszę coś:
-Ale on się wybudzi, czy nie?
-Na razie jest w śpiączce farmakologicznej, bo miała bardzo dużo obrażeń.
-To się niedługo wybudzi?-Spytał znajomycy głos.Ten głos.Ja go skądś znam.Czy to nie …?
-Powinna.
-Dobrze,dziękuję.-Tak,to musiał być Harry.O Boże,ja jednak żyję!Nie.A jeśli…A jeśli Zayn nie żyje?Otworzyłam oczy.
-Harry?Wychrypiałam.
-Bella?Skarbie,obudziłaś się.-Szybko do mnie podszedł i zaczął całować po rękach,czole,policzkach,nosie.
-No tak, a co z  Zayn’em?Mój Zayn nie żyje…Zaczęłam , płakać, panikować.Dostałam ataku histerii.darłam się chyba na cały szpital.Przyszedł lekarz, wyciągnął strzykawkę i wbił w kroplówkę.Dalej krzyczałam,ale już ciszej, słabiej.I zapadła ciemność.No kurwa, znowu.Co jest?Ja chcę Zayn’a.Pierdolony Boże, masz mi go zwrócić! Rozumiesz?!
-Bello?Już dobrze?
-Tak.-Westchnęłam.
-Kochanie Zayn żyje , ale jest w spiączce…
-Żyje..?
-Tak.
-Jezu, dziękuje Ci.Muszę go zoba…Co?Jest w spiączce..?Przecież on się może nigdy nie wybudzić.To wszystko moja wina.
-Spokojnie.
-Musze go zobaczyć.
-Nie możesz wstawać.
-Gówno mnie to obchodzi!Chcę go zobaczyc i tyle.-Zerwałam się z łóżka i oderwałam kroplówkę.Ledwo co nie upadłam.W głowie mi się strasznie kręciło.
-Widzisz?
-Przeżyję.Idziemy do Zayn’a.
-Niech będzie.Chodź pomoge Ci iść.-Wyszliśmy na korytarz.Minął nas lekarz , który wbiegł do Sali naprzeciwko.
-To sala Zayn’a.-Powiedział Harry.
-Szybko.-patrzelismy przez szybę.z tego co widzielismy wynikało wynikało ,że jego serce stanęło.
-Harry..-Odebrało mi mowę.
-spokojnie.-Nie uratują go.Nie dadzą rady.Po tym co przeszedł-nie.Rozpłakałam się i wtuliłam  w Harry’ego.On tez miał łzy w oczach.
-Harry?Harry…Proszę…
-Już, już cicho…-Zamknęłam oczy.Bolało, cholernie bolało.Bolało wszystko, cały ten ciężar mnie przytłaczał.
-Bella!Żyje!Zayn żyje…Złapali puls, całe szczęście.
-Chcę do niego.Chcę do Zayn’a.
-Nie możemy teraz we…
-Chcę do mojego Zayn’a!-Wydarłam się.
-Cicho.Chodź ,ale uspokój się.-weszliśmy.Wszyscy lekarze już się rozeszli.
-Zayn, to mój Zayn…
-Wiem ,wiem.-Harry się uśmiechnął.
-Możesz…Mogę zostać z nim sama?
-Tak,pójdę coś zjeść.-Wyszedł.
-Cześć  Zayn.Widzisz? Nic nam się nie stało.-Pocałowałam go w czoło i położyłam obok niego.-No jesteśmy,żyjemy.Przepraszam Cię,naprawdę to wszystko przez mnie.Ale błagam nie rób mi tego więcej,nie zostawiaj mnie.Będę tu przychodziła i prosiła żebyś się obudził.Codziennie.-przytuliłam się do niego i po jakimś czasie zasnęłam.

Rozdział 14

-Zayn? –Powiedziałam cicho.Stałam przed drzwiami jego pokoju.
-Nie wchodź teraz,idź sobie.-Miał dziwny,zachrypnięty głos.
-Muszę,wchodzę.
-Nie.
-Zayn?Dobrze się czujesz?Kochanie?-Podbiegłam do niego.Płakał.-Wszystko dobrze.Co się stało?
-No…No ,bo Ty jesteś z Harry’m , a myślałam, że mnie dalej kochasz.
-Kocham Cię,zawsze Cię kochałam i zawsze będę Cię kochać.Już przecież mówiłam i to wcale nie tak dawno.
-Wiem,myślałem ,że dam sobie radę, byłem nawet szczęśliwy ,że mi wybaczyłeś, a teraz jak go objęłaś…Wszystko legło w gruzach. Naprawdę bardzo Cię przepraszam..Tak bardzo Cię kocham.Nie mogę patrzeć na Ciebie i Harrey’ego.-Pocałowałam go.
-Już.Przestań.Jest dobrze.My jesteśmy przyjaciółmi, a z Harry’m czuję się bezpiecznie, wiem ,że mnie nie zrani.
-Wiem, że zawaliłem i to dwa razy.Ale proszę,błagam nie wypominaj mi tego,czuję się jeszcze gorzej.
-Przepraszam.-Złapałam go za rękę.- Będzie dobrze.
-Nie Bella,nie będzie.Ja nie potrafię tak żyć,nie wytrzymam.
-O czym Ty mówisz?!
-Nie.-Spuścił oczy.-Wychodzę,albo wrócę, albo nie.
-Zayn,nie,czy Tobie nie wystarcza to, że Cię kocham?-Łzy napłynęły mi do oczu.
-Nie, nie wystarcza.Ty nie kochasz mnie w ten sposób , w który bym chciał, zebyś mnie kochała.Koniec.
-Słońce, zrobię wszystko…
-Zerwij z Harry’m.
-…oprócz tego.-Dokończyłam.-Nie zrobię tego, nie zranię Harry’ego.
-Trudno.-Uśmiechnął się , ale to był wymuszony uśmiech, na maxa sztuczny.-Wychodzę.-Wstał i wybiegł z pokoju, i nic już nie czułam, i nic nie byłam w stanie zrobić.Minęło z pięć minut, zanim ochłonęłam.Wybiegłam z pokoju.Usłyszałam śmiechy,pewnie ktoś opowiedział jakis kawał, który pewnie był drętwy , ale i tak się wszyscy śmiali.
-Harry!Harry!Gdzie Zayn?
-Wybiegł stąd . A co?
-On… On się chyba chce zabić…-Uśmiech zgasł z jego twarzy, tak samo jak z twarz pozostałych osób w salonie.
-Co?!
-Boże…-powiedzieli chórem Niall,Louis i Liam.
-Bello…-Sophie położyła mi rękę na ramieniu.Strzepnęłam ją.
-No kurwa, na co czekacie?!Ruszcie te jebane dupy! Idziemy go szukać.
Wyszliśmy .Nikt nie wiedział gdzie go szukać,ale ja go znałam najlepiej.
-Jest tu gdzieś jakaś woda?On się boi wody i nie umie pływać.-Powiedziałam.
-Też na to wpadłem.Nie ma tu żadnej rzeki, jeziora ani stawu.-Powiedził Louis.
-Zayn!!!-Wydarłam się tak głośno, że aż mnie gardło zabolało.- Chodźmy poszukać na jezdni, tam się roi od samochodów.
Pobiegliśmy na najbliższe skrzyżowanie.Dostrzegłam włosy Zayn’a.
-Tam jest .-Powiedziałam cicho do Harry’ego i złapałam go za rękę,sama nie wiem po co ,bo zaraz z powrotem ją puściłam.
-Zayn,Zayn,kochanie…- Powiedziałam najgłośniej jak mogłam, bo zaschło mi w ustach.Odwrócił głowę,ale było już za późno.Nie było go.Wszędzie pełno krwi.Krwi Zayna.To przeze mnie.On nie żyje.Już nigdy nie usłyszę jego cudownego głosu.Już nigdy nie usłuszę jego boskiego śpiewu.Nigdy go nie zobaczę.Nigdy nie dotknę.Już nigdy nie spojrzę w jego piękne ,brązowe, prawie czarne oczy.Jego włosy, jego prosty nos, różane usta,idealne kontury twarzy.Już nigdy nic do mnie nie powie, już nigdy się nie zaśmieje.Nigdy.Co ja zrobiłam?Po co żyć bez Zayna?Jaki to ma sens?Zrobię to co on.Wyrwałam się Harry’emu.Pobiegłam w to samo miejsce co on,co mój kochany zayn.Jedyne pocieszenie:
-Już niedługo Zayn,Kocham Cię i przepraszam.-Płakałam,pocałowałam go w czoło, było całe zakrwawione,miałam jego krew na rękach, ja współwinowajczyni.Nadjeżdżała ciężarówka.Teraz albo nigdy.
-NIE!-To był Harry.
-Muszę .-Powiedziałam i uśmiechnęłam się blado do niego.Wbigłam na jezdnię.Usłyszałam przeraźliwy szloch i krzyk w jednym.Mój Harry.Mój Harry.Mój Harry, który od dziś już nie jest mój.Poczułam przeraźliwy boł, a potem nie było już nic.Nie było kompletnie nic.Nie było Zayna.Chciałam krzyknąć, ale żaden dźwięk nie wydobył się z moich ust.Zaczęłam płakać,ale nie poleciała żadna łza.To był koniec .To był mój koniec.

Rozdział 13

 Odeszłam.Harry.Od kiedy go poznałam widać było ,że się we mnie zakochał. Słodki, słodki Harry ! Idę do niego.
-Harry , co robisz?-zapytałam wchodząc,
-A nic, nudam .
-Idziesz się przejsc?
-Z Toba zawsze.-Wstawał już  z kanapy.
-Czekaj, gdzie Sophie?
-Gdzies z Niallem poszla.
-Ah, a komorke chociaz wziela?
-Nie wiem,ale nie odejdą daleko
-Dobra chodź,idziemy do parku.
-Zmilą chcecia.


Szlismy powoli, zresztą nie mielismy po co się spieszyć, rozmawialismy o Sophie i Niallu ,o ich miłosci.
-Szybko się w sobie zakochali.Moze cos z Tego wyjdzie.
-Na pewno, jak Sophie już z kimś jest , to musi być seeerio nim zauroczona, jeśli nie zakochana.-powiedziałam.
-No , ja też tak mam. Tak jak z tym że cie kocham.Tylko szkoda że ty nie czujesz tego samego
-kocham cie Harry, ale jest jeszcze za wsześnie, rozumiesz? Nie dawno zerwałam z Zaynem, na razie nie chce nowego chłopaka, ale jesteśmy na dobrej drodze-pocałowalam go w policzek
-jasne.-usmiechnął się.


Robilo się coraz ciemniej.Harry złapał mnie za ręke. Szlismy tak przez parenascie minut.
-możemy już wracać?-zapytalam-zimno mi
-chcesz moja bluze?
-jasne, ale wracajmy , bo nie chce zebys się przezibił
-z toba mogę być chory cala wiecznosc
-nie przsadzaj-przytulil mnie,
-tak ladnie pachniesz Bello.Spisz dzis u mnie?
-no dobrze , ja u cB a Sophie u Nialla
-jak sobie zyczysz, skarbie


Po paru minutach byliśmy an miejscu.
-harry? Czyj to samochod?
-nie wiem, pierwszy raz go tutaj widze.
-nikogo nie ma w srodku, może wszedl do domu co?
-sprawdzmy.


Weszlismy , a w salonie siedzial jakis straszny pan który miał bardzo znajome rysy twarzy..
-Bello?coreczko, to ty?
-tato?-tak to ja, ale ty wyroslas.-wstal z kanapy i chcial mnie przytulic.
-nie dotykaj mnie.
-co jak to? Jestem twoim ojcem.
-teraz to jestes moim ojcem? A wczesniej to co?! Wiesz cos sie stalo z mama??? Umarla rozumiesz, umarla, ale ty się wtedy nie pojawiles, po co przyjechales, zal ci dupe scisnal,jestem już dorosla, odwal się
-wracaj ze mna do domu…
-jakiego domu? Na mozg ci padlo, nigdzie nie jade, tu mam przyjaciol i chlopaka-objelam Harry’ego.Kątem oka zobaczyła jak Zayn wyszedł z pokoju z dziwną miną
-Bello, będzie dobrze, zaufaj mi..
-Zaufaj mi?! Stara spiewka, to samo mowiles przed wyjazdem, a potem , a potem zostawiles mnie i mame, wiesz jak się czulysmy? Nie chce mieć z tobą nic wspolnego, odjedz stad,
-nie
-wyjdz bo wezwe policje
-nie zrobisz tego.
-jestem dorosla.Liam mogłybys zadzwonic?
-już się robi.
-dobra wychodze-powiedzial mój niby ojciec.-ale i tak cie kocham , i na zawsze będziesz moją coreczka.
-proszę cie, wyjdz i nie wracaj..
  Wyszedl. Bylam zalamana.znowu bez sensu, teraz nagle przyjechal… to jest nie logiczne, co on ode mnie chcial…po tylu latach.
-I jak dobrze się zcujesz?
-nie narzekam.
-to jak jestem twoim chloapakiem czy to tylko taka wymowka.-oczy mu się swiecily
-pewnie ze jestes.-pocalowalam go, calowal jeszcze lepiej niż Zayn..Zayn wlasnie gdzie on poszedl…?
- ale jest jeden warunek, nie masz prawa być zazdrosny jasne?
-jak slonce
-no to super a teraz gdzie jest Zayn?
-chyba u siebie albo w lazience-powiedzial Louis.
-pojde sprawdzic.

Rozdział 12

Zayn , chciałam z Tobą porozmawiać.
-Bello, dziękuję,że przyszłaś, nie mogę spać po nocach, przepraszam Cię, błagam wybacz mi…
-Wybaczyłam już dziś rano.
-Och kochanie ,dziękuję Ci bardzo.-Podbiegł do mnie i mnie przytulił, odwzajemniłam uścisk i pocałowałam go w policzek.
-Jesteś tylko człowiekiem ,tak jak ja. Czasami ludzie popełniją błędy.Lecz Ty już drugi raz mnie zraniłeś.
-Przepraszam.-Spuścił głowę.-Już się z nią nie spotykam, zerwałem z nią, już na zawsze, jest wredna.
-Dobrze, dziękuję za ten gest.Naprawdę, ale możemy być tylko przyjaciółmi i nic więcej, przykro mi.-Złapałam go za rękę.-Kocham kogoś innego.Ciebie też, ale jako przyjaciela.Mój kochany Zayn’ie.
-Moja Bello, nigdy więcej nie wyjeżdżaj.
-Nie mam zamiaru.
-Kocham Cię.
-Ja Ciebie też.-Po raz kolejny go przytuliłam.
-A powiesz mi kogo kochasz?
-Wkrótce się dowiesz, dla niego rzuciłam swoje nałogi.
-Czyli kochasz go bardziej niż kochałaś mnie…
-Nie, ja go chcę w ten sposób przeprosić.Nie martw się będziemy friends forever nie?
-Jasne !
-Muszę już iść…Znaleźć  Sophie, wiesz? Ona jest z Niallem.
-Serio? Wow , tylko ja będę sam.
-Masz mnie.Ale muszę już iść, przyjdź jutro dobrze?
-Będę na sto procent.
-To fajnie , papa.

Odeszłam.Harry.Od kiedy go poznałam widać było ,że się we mnie zakochał. Słodki, słodki Harry !

Rozdział 11

 
Hmm, tylko jak tu ominąć Zayn’a? Zobaczymy , może go nie ma. Po drodze rozmawiałyśmy jak dawniej, o wszystkim i o niczym zarazem.
-Widzę, że już Ci lepiej.-Powiedziała Sophie.
-Tak, staram się o tym nie myśleć. Przecież u mnie zawsze się coś spierdoli, nie? Trzeba podnieść dumnie głowę i iść dalej przez życie.
-Nie przesadzaj , masz mnie i Harry’ego.
-Wiem, i to jest ten plus.
-A no właśnie.Mike pogodził się z Rebeccą i znów wyjechał.Och ta miłość.Tylko mi jakoś w niej nie wychodzi.
-Zobaczysz, jeszcze to odszczekasz.
-Chyba nie.
-O jesteśmy, wchodź.
-Cześć Niall.-Powiedziałam.-Gdzie reszta?
-Poszła po coś do jedzenia i picia.
-A, to nawet dobrze.Poznaj moją przyjaciółkę Sophie.Sophie to Niall.
-Cześć.-Powiedziała nieśmiało.
-Cześć.-Odpowiedział po woli Niall.
-A Ty co?Nie poszedłeś z nimi?Przecież Ty zawsze głodny jesteś i pierwszy w kolejce do jedznia.
-Jestem głodny?Zapomniałem.
- Co , no nie. Wow, zapomniałeś o jedzeniu…
Zrozumiałam o co chodzi, Niall nie odrywał wzroku od Sophie , a Sophie od niego.
-No dobra, wy się poznajcie lepiej,a ja w tym czasie skoczę do toalety.
Zostawiłam ich i poszłam na górę.Chyba pomiędzy nimi coś zaiskrzyło, może coś z tego wyjdzie. Strasznie chce mi się siku. Byle nie przyszli chłopacy, jakoś nie chce ich na razie widzieć.Nie mam tu nic do roboty , ide zobaczyć na dół.Nie wierzę! Sophie i Niall się całują! Schodząc ze schodów potknęłam się i spadłam z trzech stopni.Oderwali się od siebie.
-Nie przerywajcie sobie.-Powiedziałam z uśmiechem.Usłyszałam dzwonek do drzwi.
-No mówię, nie przerywajcie sobie, tak słodko wyglądacie, idę otworzyć.

-Idę, co jest rąk nie macie?
-Zamknięte było.-Powiedział Liam.
-Aha.Harry, cześć.
-Hey.-USmiechnął się w ten sposób co lubię najbardziej.
-Ey, a gdzie Zayn?
-Gdzieś przy samochodzie.
-Idę zobaczyć co z nim.
-Spoko.
-Ey , jeszcze jedna prośba , nie śmiejcie się jak wejdziecie do salonu, Niall i Sophie się całują.

Rozdział 10

Musze jak najszybciej zobaczyć się z Zayn’em. W popłochu poprawiłam włosy, make-up i wybiegłam nawet nie zamykając drzwi.
Nie wierzę, nie możliwe .To co mówił Harry nie mogło być prawdą. Przecież  znam Zayn’a nie od dziś, a może jednak go nie znam. Weszłam bez pukania i popędziłam do pokoju Zayn’a, nawet się nie przywitałam z chłopakami.Stanęłam pod drzwiami, zapukać czy po prostu wejść?Usłyszałam coś:
-Och Zayn, tak bardzo Cię kocham, dobrze, że pozbyłeś się tej Belli.Działa mi na nerwy.
-Wiesz,mi też, przeciez wiesz , że tylko Ciebie kocham.
Byłam  w szoku.Uchyliłam trochę drzwi i zobaczyłam jak leżą na łóżku.O Boż e.Nie.Nie.Harry miał rację…Zayn, Zayn, którego tak kochałam, jak on mógł.Idę do mamy.W drodze na cmentarz wpadłam do poznanego nie dawno barmana, poprosić o przysługę, oczywiście zgodził się.
-Mamo, powiedziałaś, że mogę przyjść kiedy chcę.Dlaczego zawsze mi się to dzieje? Dllaczego jestem taka beznadziejna, co ja zrobiłam źle?Czemu mam tak zjebane życie?Czemu?!Mamo, pomóż mi, nic mi nie wychodzi…
-Masz przecież Harry’ego. Pamiętasz?
-Mamo?!
-To tylko w Twojej głowie skarbie.
-Kocham Cię.
-Ja też moja kochana córeczko.
Pocałowałam grób.
-Idę już mamo, przyjdę później muszę się położyć.

Poszłam do łazienki, umyłam się, dokładnie wytarłam, wysuszyłam włosy i spięłam w kok. Poszłam do salonu, wciągnęłam trochę amfy, wypiłam dwa piwa i zapaliłam papierosa.

-No dobra , życie ogarnij się.Hahahahahahaha.Nara.

Zasnęłam.Nie śniło mi się kompletnie nic.Całe szczęście.Obudziła mnie wibracja telefonu.

-Halo?Bella?

-Kto mówi?-Byłam totalnie zamulona.

-Zayn, nie poznajesz?

-Odpierdol się ode mnie , widziałam Cię z Perrie u Ciebie w łóżku, ją rób w chuja, nie mnie.Spierdalaj.

-Bello, ja,ja nie chciałem, przepraszam.

-Nie chciałeś , a jednak zrobiłeś, po raz kolejny mnie zraniłeś.Daj mi spokój.

-Przepraszam, błagam Cię…Kochanie…

-Nie odzywaj się tak do mnie.Wypierdalaj z mojego życia.

-Nie, tylko nie to, zależy mi na Tobie.Co mam zrobić?

-Nic już nie zrobisz, mnie też to boli , rozumiesz?-Zaczęłam płakać.-Nie wiesz jak się czuję.Nie wiesz.-Rozłączyłam się.Płakałam tak długo , aż zadzwonił dzwonek do drzwi.Poszłam otworzyć.

-Sophie?Jesteś już?-No i znowu w płacz.

-Boże Bella!-Weszła do środka i mnie  przytuliła.Wytłumaczyłam jej wszystko.

-Co za idiota.A co z Harry’m?

-Nie wiem, zobaczymy…

-Dobrze, chodź pooglądamy filmy , które przywiozłam, podobno to jakieś dobre parodie.

-Jesteś kochana, kocham Cię.

-Ja Ciebie też siostrzyczko. 

To naprawdę były śmieszne filmy.Płakałyśmy ze śmiechu.

-Może chcesz żebym przedstawiła Cię zespołowi?

-No jasne, w końcu to one direction, kocham ich.Są zajebiści.

-No dobra, tylko się ogarnę, a Ty tu się rozpakuj.-Wskazałam na pokój gościnny.

-Okey. 

Ubrałam się  w jeansy i różowy T-shirt z nadrukiem,umyłam zęby,rozczesałam włosy i popsikałam perfumami.Poszłam do Sophie.

-No to  co, idziemy?

-Pewnie! 

Hmm, jak ominąć…

Rozdział 9

-Cześć.
-Hey.
-Kiedy przyjeżdżasz?
-Hmm…Tak za dwa, trzy dni co?
-Och, będzie wspaniale. A na ile?
-Na razie tak na dwa tygodnie, okey?
-Świetnie.A co z Mike’iem?
-Pokłócił się z Rebeccą, czaisz?
-No co Ty?
-Przyjechał z powrotem, cały czas smutny chodzi, podobno go zdradziła, próbowałam to z niego wydusić ,ale nie chce za dużo mówić.Słyszałam, że tak głośno się kłócili ,że aż psy przyszły…
-Pierdolisz…
-No i teraz przygnąbiony jest…
-Och ktoś dzwoni, odezwę się później.-Pocałowałam monitor.-Pa!
 
-Halo?
-Bella, to ja Harry.-Wkurzyłam się.
- Teraz to kurwa dzwonisz?!Czego chcesz?
-Mogę do Ciebie przyjść?
-Po cholerę?
-Porozmawiać chcę.Mogę?
-Dobra, ale szybko bo muszę iść do Zayna.-Wcale nie musiałam, nawet się dziś nie umawialiśmy.
-Okey , jestem pod drzwiami, otwórz.
-Otwarte jest.
 
-No, słucham?
-Bello, przepraszam Cię za wszystko, mnie z nią nic nie łączy , nawet jej nielubię, zachowałem się jak skończony dupek.Wiem, że jesteśmy tylko przyjaciółmi, ale nie mogę już dłużej tego w sobie dusić.Kocham Cię, zakochałem się w Tobie od pierwszego wejrzenia.
-Co?Jak..?-Nie zdążyłam dokończyć, kiedy zaczął mnie całować.Na początku odpychałam go, lecz potem zatonęłam w pocałunku.
-Niee…Zostaw już.Dość!-Odepchnęłam go
-Bello…
-Lepiej już wyjdź Harry.Nie mogę, Zayn jest dla mnie wązniejszy, Ciebie kocham jako przyjaciela, ale nic więcej.Nic.
-Nie znasz Zayn’a, on się zmienił przez te siedem lat. Strasznie,nie wiesz co on robi z dziewczynami.Będę na Ciebie czekał, możesz mi zaufać.Cześć.-Pocałował mnie w czoło.
 Muszę jak najszybciej zobaczyć się z Zayn’em

Rozdział 8

-Cześć Louis, jest Zayn?
-Właśnie wyszedł.
-Mogę zadzwonić?
-Jasne.
Poszłam do salonu, po drodze pomachałam Liamowi, uśmiechnął się do mnie.
-Halo? Zayn, gdzie jesteś?
-U Ciebie w domu z Niall’em, który zaraz zje Ci całą lodówkę.
-Wiem , pozwolłam mu. Ja jestem u Ciebie, przyjdziesz?
-Zaraz będę.
-Okey, czekam.
-Nara.-Rozłączył się .
 „Nara”?! Od kiedy on tak się do mnie odzywa?
 - Chłopaki, macie może jakieś piwo i szlugi?
-Zayn powinien mieć u siebie w pokoju, a piwo jest w lodówce.
-Dzięki.
Wzięłam dwa piwa  z lodówki i poszłam do Zayn’a do pokoju. Odpaliłam sobie papierosa i zaczęłam pić. Właśnie kończyłam pic drugie piwo i palić trzeciego papierosa,kiedy wszedł Zayn.
-Odłóż to w tej chwili.
-Nie.
-Masz to odłożyć i już.
-Niech Ci będzie.-Zgasiłam papierosa i odstawiłam piwo.
-Czemu to dalej robisz?
-Palę, piję i ćpam?
-Tak.
-Już mówiłam, że to nie takie proste…
-Jasne, bo dla Ciebie wszystkojest trudne.
-Co Ci się stało?
-Mi nic, ale Tobie chyba tak…Nie kochasz mnie, wolisz Harry’ego nie?
-Zayn , co  Ty mówisz?
-Perrie do mnie dzwoniła.
-Zayn , kochanie uwierz mi, nie wiem dlaczego się rozpłakałam, on jest tylko moim przyjacielem.
-Jasne.
-Ey…-Nie mogłam wytrzymać. – KOCHAM CIĘ, KURWA, ROZUMIESZ?!
-No jakoś nie za bardzo.- Pocałowałam go, miał takie gładkie usta, umm i tak cudownie całował…Trwało to chyba z pięć minut, aż w końcu się od siebie oderwaliśmy.
-Kocham Cię.-Szepnęłam.
-Przepraszam Cię Bello. Nie potrafię wytłumaczyć , czemu się tak zachowałem, przecież nic strasznego się nie stało. Przez te siedem lat nie było dnia, bym o tobie nie myślał.Nie potrafiłbym bez Ciebie żyć, teraz gdy już Cię mam.Tak długo na Ciebie czekałem. Jesteś najcudowniejszą dziewczyną jaką w życiu spotkałem.-Uśmiechnął się słodko.-Nie chcę Cię stracić.Kocham Cię.
-Jesteś taki słodki.-Wziął mnie na ręce i przeniósł na łóżko.-Padam z nóg, idziemy spać?
-A co z Niall’em?
-E tam Niall, ważne ,że mam Ciebie.
-Och Bella, Bella.
-No właśnie, zaśpiewasz mi coś na dobranoc?
-A może „More than this”?
-Nie znam, ale może być, czekaj tylko się rozbiorę.
Ściągnęłam wszystko oprócz stanika i majtek.Zayn był w bokserkach.Położyłam się pod kołdrę razem z nim i przytuliłam się do niego.
-No dalej możesz śpiewać.
-Dobra: „ I’m broken.Do you heer me?...”
Stopniowo zasypiałąm, była to naprawdę piękna piosenka, choć nie przepadam za takimi rytmami.Zayn głaskał moje włosy.Zasnęłam. O nie. Znów Harry z tą przeokropną Perrie.
-„Masz Zayn’a.”- Powiedział Harry.
-„Ale Ty jesteś moim przyjacielem.”
-„Jeśli chcesz to bądź ze mna, ze mną, ze mną…”-Zabrzmiało jak echo.
Nieeee. Obudziłam się. Zayn nadal mnie przytulał i trzymał rękę na moich włosach.Boże jak on słodko wygląda kiedy spi, pomyślałam.Zaczełam się zastanawiać.Nie , nie mogę, to nie możliwe.Mam Zayn’a.
-Kocham Cię.-Szepnęłam i pocałowałam go w policzek.Głosik w mojej głowie powiedziła : a może jednak nie?

Rozdział 7

 
A co jeśli naprawdę kocham Harry’ego ? Nie , to nie możliwe . Idę do niego. 10 minut później byłam już na miejscu. Nacisnęłam dzwonek. Otworzył Niall. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć zapytał:
-Cześć, masz coś do żarcia? Błagam powiedz, że masz. Jestem mega głodny.
-Nie, Niall, niestety przy sobie nic. Ale może mam cos w lodówce. Masz kluczyki.
-Okey, dzięki.
-Ey, zaczekaj!
-No?
-Jest Harry?
-Nie, nie ma go w domu. Od tygodnia jest jakiś zdołowany, ciągle wychodzi i nie wraca przez pare godzin. To dziwne.
-Aha.
-Ale Zayn jest.
-Wiem , ale musze najpierw znaleźć Harry’ego.
-To cześć.
 
  Niall poszedł w lewo , a ja w prawo. Gdzie może być Harry? Nie wiedziałam dokąd idę… Nogi same mnie niosły… Dotarłam do jakiegoś  parku , a tam na ławce siedział Harry i obściskiwał się z jakąś dziewczyną.
-Harry?!
-Bella?  Co Ty tu…?
-Perrie, To Ty? Harry, jak możesz?
-Ale Ty masz Zayn’a.
-Wiem , ale Ty jesteś moim przyjacielem i chciałam pogadać.
-Idź do Zayn’a.
-Harry , co się z Toba stało?


Rozpłakałam się i uciekłam , usłyszałam jeszcze jak Perrie powiedziała:
- Daj sobie spokój z tą wieśniarą, masz mnie. Co się ze mną dzieje?! Harry- Zayn, Zayn- Harry, Harry –Zayn , kogo wybrać? Zayn jest mi tak bliski, a Harry jest moim słodkim przyjacielem. Dość!